Het is eigenlijk best wel raar, maar we hebben goed geslapen terwijl je zou verwachten dat je na het bericht dat je slokdarmkanker hebt de hele nacht ligt te piekeren. Mensen zijn rare beesten.
Na het ontbijt gaan we boodschappen doen. Het is net of ik de wereld anders bekijk. Een beetje met het gevoel dat ik alles in mij moet opzuigen, leven en genieten in het hier en nu. Ik denk omdat in mijn achterhoofd het scenario zit dat het in het ergste geval snel afgelopen kan zijn. Maar mijn gevoel en mijn mindset zijn positief, zoals altijd.
Aan het eind van de ochtend belt Bente met de mededeling dat Koen en zij besloten hebben dat ze bij ons komen eten vanavond, en dat ze Opi meenemen. Twee dagen op rij de (klein)kids over de vloer, nu met Opi erbij. Wat een heerlijk vooruitzicht.
Zoals verwacht wordt het een emotionele maar ook gezellige middag en avond. Het is zo goed om met elkaar te zijn en gewoon alles te kunnen uitspreken wat je denkt en voelt. Aan tafel maak ik de grap dat ‘je eerst even kanker moet krijgen om je kinderen 2 dagen achter elkaar aan tafel te krijgen’. Wij houden nou eenmaal van zwarte humor op z’n tijd.
Bente en Sam gaan met kids rond half acht weg en Isabel en Koen blijven Ajax-PSV kijken. Ik zit lekker naast Koen die regelmatig mijn hand vastpakt met Bo van 9 dagen oud in mijn armen, af en toe moeten we even janken. Beter dan dit wordt het niet vandaag, wat een top dag was dit, alles is relatief…
