Dag 120, 4 september 2026, de eerste week thuis en supergoed nieuws: ik ben kankervrij!

De eerste week thuis zit er op! Na acht nachten ziekenhuis waarvan zeven samen met Carla, is het heerlijk weer thuis te zijn. Eten gaat goed, zij het nog gepureerd. We wandelen elke dag, opbouwend naar 45 minuten en vier kilometer. Op woensdag fietsen we 15 kilometer naar Egmond aan Zee, maken een wandeling op het strand en lopen even de hoofdstraat op en neer. Echt top. Ook nu thuis is Carla weer mijn steun en toeverlaat. Het komt goed uit dat ze met pensioen is en onze relatie van bijna 40 jaar betaalt zich uit: samen kunnen we alles aan. Na veel dalen en pieken overleven we dit proces ook samen.
If it doesn’t kill you it can only make you stronger.
Elke dag komen er nog kaarten binnen, ook op de dagen dat de post niet bezorgd wordt want er zijn ook lieve buren die een kaart ingooien. Inmiddels zijn we de honderd kaarten, gelukspoppetjes, boeken en andere cadeautjes gepasseerd! Al die goede wensen, aandacht en liefde plus alle familie en vrienden die langs kwamen de afgelopen maanden hebben zeker een steentje bijgedragen aan mijn herstel!

Wat niet goed gaat is het slapen. Op mijn rug met het hoofdeinde op 30 graden en de benen iets omhoog houd ik maar een uur of twee vol. Daarna ga ik een uurtje aan de eettafel zitten, vervolgens een uurtje of twee op de bank en dan weer naar bed. Met een paar slaapjes overdag sprokkel ik mijn rust bij elkaar. Tel daarbij op dat ik van acht uur ’s avonds tot acht uur ’s morgens met een sondevoedingspomp rondloop en lig en het plaatje van onrustige nachten is compleet.

Dan nu naar het wederom geweldige nieuws. Gisteren kreeg ik het bericht dat er een nieuwe uitslag in mijn dossier van het VUmc staat. Dus meteen gedownload en door AI gehaald. De hoofdconclusie:
Dit is een zeer gunstige en positieve pathologie-uitslag. De behandeling heeft optimaal gewerkt en er is op dit moment geen kanker meer te zien in het verwijderde weefsel.
De conclusie gaat nog even door met details, maar dit is het beste resultaat wat er bereikt kon worden. Dat was weer even een emotioneel tranenmomentje, heerlijk!

Het gesprek met de chirurg is kort, want we hebben de uitslag al gelezen en hij hoeft alleen een toelichting te geven. Als hij ons uit de wachtkamer haalt, mij ziet opstaan en naar hem toe ziet lopen zegt hij: “Ik zie het al, het gaat erg goed met u”.
Hij bevestigd dat alle kanker door de chemoradiatie uit mijn lijf verdwenen is. Dat komt bij slechts één op de vijf patiënten voor, dus ik heb enorme mazzel. De chirurg is onder de indruk van mijn herstel en het feit dat ik weer fiets en gemiddeld 5.000 stappen per dag loop. Ik ben een buitenbeentje begrijpen wij en hij benadrukt nog een keer dat het een hele zware operatie is geweest en dat ik het herstel rustig moet opbouwen. Best lastig voor een oude ADHD’er.

Helaas mag de voedingssonde er nog niet uit. Hij begrijpt dat ik dat graag wil maar wil deze laten zitten voor het geval ik toch nog bijvoeding nodig heb. Eerst overleg met de diëtiste over de voeding en dan beslist het team over een week of twee of de sonde er uit mag. De gemiddelde duur dat patiënten sondevoeding nodig hebben is zeven tot acht weken, dus iets meer dan twee weken is echt te kort. Ik leg mij daar maar bij neer. Ik kan altijd nog zelf beslissen of ik ’s nachts sondevoeding neem, desnoods een halve fles. Ik mag overigens weer alles eten vanaf nu, zij het uiteraard in kleine porties.
Omdat ik zo actief ben met fietsen en wandelen vindt hij fysiotherapie niet nodig dus dat slaan we over.

Tot zover de afronding van de afgelopen vier maanden. Van diagnose tot check na de operatie heeft vier maanden en 4 dagen geduurd. Wat is onze zorg toch geweldig georganiseerd en wat een super kwaliteit wordt er geleverd. Ik heb vannacht in een slapeloze bui wat filmpjes zitten kijken van operaties met de Da Vinci robot, die ook bij mij gebruikt is. Indrukwekkend. En wat heb ik een mazzel gehad met de veerkracht van mijn lijf, waarbij de bewust vóór de operatie opgebouwde conditie zeker geholpen heeft.

Straks komen Isabel, Koen en Bo een gebakje eten (Carla slaat even over, van daar drie stuks) om de uitslag én het leven te vieren, erg gezellig!

Over een week of twee zal ik een afsluitende blog schrijven, tot dan!