Dag 35 tot en met 39, 8 juni 2026, er komt ritme in

Donderdag 4 en vrijdag 5 juni verliepen rustig en de gang naar Hoorn voor twee keer bestraling wordt al een sleur. Ik ben weer begonnen met mijn oefeningen thuis en we wandelen regelmatig. Mijn conditie is nog steeds prima, 8 kilometer gaat moeiteloos. Als het weer wat mooier wordt, in elk geval wat minder wind, wil ik weer proberen om van Egmond aan Zee naar Castricum aan Zee te lopen. Dat is 14 kilometer in totaal.

Ik merk wel iets van de chemo van woensdag, in die zin dat ik mij wat ‘mwah’ voel op vrijdag. Lichte hoofdpijn en een beetje misselijk. Niet genoeg op op de bank te blijven liggen maar ook niet 100% top. Zaterdag gaat het al beter en zondag ben ik weer de oude.

Zaterdag komt (schoon)vader Ab met de trein en ik haal hem op van het station. Na een koffie thuis trakteert Ab ons op een lunch bij Spijkers, ons favoriete restaurant in Heiloo. Erg lekker en altijd gezellig met Ab. Aan het eind van de middag breng ik hem terug naar de Zaanstreek.

Ook op zaterdag arriveren Henriëtte en Andries in onze yurt. Wij hadden ze gewaarschuwd dat er een muis op een muizenval (plakstrip) zou kunnen zitten, maar het blijkt veel erger te zijn. Naast een dode muis liggen er een aantal dode mussen op het plankje. Er heeft een beest in ons bed gezeten en een kussen en de matras zijn aangevreten. Evenzo een paar handdoeken in een ladekast en een kurken onderzetter. De eerste indruk is dat het een steenmarter zou kunnen zijn, maar uiteindelijk is de conclusie dat het toch muizen moeten zijn. Kortom, Henriëtte en Andries kunnen aan de bak. Gelukkig komt er hulp want op El Zorro helpt iedereen elkaar. Ron en Andries vinden een gat aan de buitenkant van de yurt wat Ron repareert, en Henk en Janny vinden een mussennest boven in de wand bij de voordeur. Dat verklaart de dode mussen in de yurt.
Wij zijn heel blij dat Henriëtte en Andries nu in de yurt zitten, want het is nog maar de vraag wanneer wij er weer naartoe kunnen. Je moet er niet aan denken dat die muizen maandenlang vrijspel zouden hebben….

Zondag gaan we eerst wandelen en halen daarna cactusgrond bij de Dekatuin om de cactussen van Denise en Peter en de yucca’s van Caroline en Wil in de potten te zetten. ’s Avonds zijn we door Isabel en Koen uitgenodigd om bij Roberto’s in Alkmaar te eten en Bo is natuurlijk mee. Het is erg gezellig en het shared dining concept van Roberto’s is top, net zoals de kwaliteit van het eten. Het was een heerlijke afsluiting van een lekker weekend.

Vandaag, maandag 8 juni, gaan we vroeg op. Ik moet om 08:00 uur bloed prikken, krijg om 09:40 een bestraling en we hebben om 10:35 een afspraak met de verpleegkundig specialist. Dat wordt de komende 3 maandagen de routine: bloed prikken en de resultaten van de vorige chemo en de kwaliteit van mijn bloed en mijn algehele conditie bespreken.

Het is om 07:50 uur al druk bij het bloedprikken, dat hadden we niet verwacht. Ik meld mij aan en krijg nummer B335. Het blijkt ruim 40 minuten wachten…. Als ik aan de beurt ben vraagt de medewerkster of ik een CITO heb. Ik antwoord dat mijn vrouw CITO’s afneemt op school en zeg dat ik geen idee heb. Zij legt uit dat een CITO betekent dat de resultaten van de bloed-analyse binnen een uur bekend zijn in verband met een aansluitende afspraak met een specialist. Omdat dat bij mij het geval is adviseert zij om de volgende keer als ik mij bij de zuil aanmeld om voor CITO te kiezen, dan krijg ik voorrang. Zo wordt je een ervaren ziekenhuisganger!

Na het bloedprikken meld ik mij al om 08:50 uur aan bij de radiotherapie voor de bestraling. Ik heb een afspraak om 09:40 uur maar heb inmiddels de ervaring dat ze heel flexibel zijn. En inderdaad word ik om 09:00 uur opgeroepen en ben om 09:10 uur klaar. We besluiten Hoorn in te lopen omdat we tot 10:35 uur de tijd hebben voor de afspraak met de verpleegkundig specialist. Hoorn blijft een mooie historische stad en we nemen een koffietje in een leuk tentje.
Dan komt er nog een paniekmomentje als ik mijn splinternieuwe telefoon kwijt ben in de wachtkamer. We doorzoeken alles en ik loop twee keer naar de auto terug om te kijken of de telefoon niet toevallig nog in mijn jas zit die ik in de auto heb gelegd. Helaas niet en ik begin in mijn hoofd op te sommen wat ik allemaal moet laten blokkeren. Dan bedenkt Carla dat ik bij terugkomst in het ziekenhuis naar de wc ben geweest. En inderdaad, daar ligt mijn telefoon op de wc-rolhouder. Ik kan het niet aan verwarring vanwege de kanker wijten, want dat is mij twee jaar geleden in Spanje ook al een keer overkomen in een grote bouwmarkt. Gelukkig zijn de meeste Spanjaarden eerlijk en had iemand de telefoon bij de bewaking afgegeven.

De verpleegkundig specialist wil weten hoe het met mij gaat in alle opzichten. Zij constateert samen met ons dat ik de eerste week goed doorstaan heb en geeft aan dat mijn bloed er goed uitziet, zodat de volgende chemo aanstaande woensdag gewoon kan doorgaan. Verder bespreken wij nog mijn/onze dagelijkse bezigheden en voeding. Zij geeft aan dat het belangrijk is om de conditie zo goed mogelijk op peil te houden, maar dat waren we toch al van plan.

De komende week is het programma als volgt: elke dag bestraling, op woensdag gecombineerd met een chemo. Na deze week volgen we nog 3 van deze weken en dan ben ik op 3 juli klaar met de behandeling. Overigens gaf de verpleegkundig specialist aan dat het zwaarder zal worden naarmate de behandeling duurt. We gaan het zien…