Vandaag hebben we de appelboom in de tuin gezet. Een bereklus vanwege de vele wortels van de heg, de struiken die er gestaan hebben en de acacia’s. Uiteindelijk lukt het Carla en mij om de boom op zijn plaats in het gat te krijgen. Voor mij markeert de boom op fysieke wijze de overgang naar een ander tijdperk.
Om 11 uur komt Theo om te wandelen op het strand. Een emotioneel moment want we hadden elkaar nog niet live gezien na de diagnose. Eerst koffie en thee met Carla en daarna op de fiets, langs de bloembollen, naar Egmond aan Zee.
We lopen naar Bergen aan zee op een redelijk stil strand, wat bespikkeld met Duitsers. We praten over van alles en nog wat, zeker ook over mijn diagnose en de mogelijke scenario’s. Op sommige momenten merk ik dat Theo er moeite mee heeft en ik probeer het luchtig te houden. Heel fijn om alles wat je wil te kunnen bespreken met iemand die je al bijna 50 jaar kent. Na een krokettenlunch bij ‘De Jongens’ lopen we terug naar de fietsen. We hebben ruim 10 kilometer gelopen, Carla zal trots op ons zijn:-) Het gaat er haar immers om dat ik ervoor zorg dat mijn conditie voor het komende traject optimaal is.
Als we thuiskomen zijn Bente, Juna en Polly er en Juna komt net na haar middagslaapje uit bed. We doen met z’n allen een thee’tje of koffie. Juna kletst honderd uit en laat Theo een toren bouwen. Het is erg fijn om Theo en de dames uit Zaandam vandaag om mij heen te hebben gehad. Al die persoonlijke belangstelling waardeer ik erg, maar leidt ook lekker af. Ook alle berichten die via What’sApp en Signal komen. Het is zo fijn te weten dat er veel mensen zich zorgen maken en meeleven. Een soort van troost.
’s Avonds gaat Carla naar de gym en bereid ik het eerste gesprek voor met de MDL morgen. Om 15:10 moeten we in het ziekenhuis zijn. Ben erg benieuwd wat er gaat gebeuren.
