Na het gesprek met de MDL en de case manager gisteren begint het pas een beetje door te dringen dat het serieus is. Zeker nadat we de tumor op foto gezien hebben kreeg ik zoiets als ‘er zit dus echt een tumor en zo ziet ‘ie er uit’. De uitleg van de MDL aan de hand van een infographic van de slokdarm, maag en 12-vingerige darm was verhelderend. Als er met de scan geen uitzaaiingen aangetroffen worden dan wordt het laatste stuk van de slokdarm verwijderd (de tumor zit vlak bij de ingang van de maag) en de maag wordt van een bol orgaan, een soort zak nu, tot een buis gemaakt die weer aan de 12-vingerige darm wordt bevestigd. Het andere scenario speelt steeds vaker door mijn hoofd en geeft verwarring. Goed beschouwd houdt het ons nu 7/24 bezig, het is niet meer uit ons hoofd te krijgen. Alles wat ik gelezen heb over ervaringen met kanker kloppen. Het is alleen onwerkelijk als het jezelf betreft.
Vanmorgen om 9 uur belde het ziekenhuis over de scan morgen. Goed dat ze vroeg belden want wij wilden vanmorgen weer een uur of 2 gaan wandelen. De boodschap: vandaag geen inspanningen: niet fietsen, niet in de tuin werken, niet wandelen maar heel rustig aan doen. Om de vraag van Carla of we morgen (zoals gewoonlijk) met de fiets mochten komen was het antwoord onverbiddelijk nee! Carla gaat naar de gym en de buurmannen nemen met mij de financiële planning voor de VvE door die ik tot 2030 voor ons blokje gemaakt heb. We staan er gezond voor gelukkig.
Voor we naar Ab (Carla’s vader alias Opi) gaan om te lunchen, doen we samen een koffietje en praten natuurlijk weer over de komende dagen. Weer komen er lieve en warme reacties op de blog, maar ook op de What’sApp binnen en zijn er vrienden die willen langskomen. Zo veel warmte, belangstelling een meeleven doen ons goed maar bij het voorlezen van berichten houden we het vaak niet droog. Niks mis mee overigens.
Na de lunch bij Ab gaan we naar Bente en Sam. Heerlijk met Bente, Opi en Juna gezeten en gekletst. Sam schuift ook nog even aan want die werkt thuis. Na nog een kwartiertje met Juna in de tuin gespeeld te hebben gaan we naar huis. In Limmen laten we ons bij een tuincentrum verleiden tot het kopen van planten voor de bakken beneden in de tuin bij de nieuwe appelboom.
Thuis gekomen wacht er weer een verassing: een hele lieve kaart van Jeannette en Jan Willem en 3 dozen met ‘this side up!’. In de dozen zitten 2 cactussen en 2 manden, echt prachtig! We kunnen wel raden van wie die zijn en inderdaad, Denise en Peter, de eigenaren van El Zorro waar onze yurt staat en sinds jaren hele goede vrienden, vinden dat wij een stukje Spanje in huis moeten hebben. Ik deel met Peter de liefde voor cactussen, rond de yurt heb ik verschillende cactustuintjes aangelegd, en nu hebben we er 2 thuis staan. Veel te gek maar zo lief! Dus was het weer janken geblazen. De traanklieren varen wel bij zo’n diagnose….
Oh ja, bijna vergeten. Als je een mailtje wil hebben als er een nieuwe post online staat moet je mij dat even laten weten. Dan krijg je een uitnodiging via deze blogsite waarmee je geabonneerd bent. Je kan ten aller tijden weer uitschrijven als je geen notificaties meer wil hebben.
