Om maar met het belangrijkste te beginnen: vandaag, vrijdag 31 juli ben ik door de de PET- en CT-scanner gehaald bij de VU MC in Amsterdam. Daar keken we de laatste week erg naar uit, en het is achter de rug. Check in the box!
Kon ik bij de eerste scan in Alkmaar op 8 mei ’s avonds al de uitslag in mijn dossier bekijken en feest vieren (want geen uitzaaiingen), vandaag gaat dat helaas niet lukken. Op mijn vraag of het verslag van de scans vanavond beschikbaar zouden kunnen zijn, krijg ik als antwoord dat dit waarschijnlijk niet het geval is. De reden is dat er vanwege de vakantieperiode de bezetting bij radiologie dusdanig laag is dat het wellicht een paar dagen kan duren. En dan zit er nog een weekend tussen ook. We zullen nog even geduld moeten hebben!
Wat blijft is de verwondering over het feit dat ik mij nog steeds net zo goed voel als voor de diagnose. De kanker staat heel ver van mij af en we hebben het er nauwelijks over. Ik slaap goed, de afgelopen nacht zelfs heel diep, en voel mij een opgewekt en blij mens. De (zeer beperkte) impact van de chemo’s en bestralingen zijn alweer vergeten en de operatie kijk ik een soort van naar uit. Nu ik een paar mensen met een buismaag gesproken heb wil ik niets liever dan dit proces afronden en verder met mijn (ons) leven. Weg met die tumor en dĂ³Ă³r, zoiets.
Dan nog even terug naar Spanje. De laatste week hebben we samen met Peter nog een paar lekkages gedicht, onder andere bij de douche van het zwembad. Inmiddels rijden we als volleerde ‘El Zorro Klus Team’ leden in een van de golfkarretjes over de camping. Ook hebben we de yurt zo muisbestendig als mogelijk gemaakt. Dat hebben we enerzijds gedaan met ouderwets anti-muizengif, wat je in Spanje overal kan krijgen, zelfs in de supermarkt. Om dat ook op een wat vriendelijker manier te doen hebben we sterke kruiden rond de yurt gestrooid en in de yurt 16 zakjes kruidnagelen gelegd en laurierbladeren gestrooid. Volgens ervaringen die we op internet vonden zijn dat twee kruiden waar muizen met een grote boog omheen lopen. Zaterdag 8 augustus ben ik voor een week terug, met Ron en Theo, en gaan we de stand van zaken opnemen.
Een aparte vermelding betreft de KIA. in de vorige blog meldde ik dat deze na een grote beurt weer helemaal stond te shinen onder de carport. We hebben nog een nieuwe accu aangeschaft en dachten dat we klaar waren. Helaas gaat 2 dagen na de beurt weer hetzelfde lampje branden en gaan we weer naar KIA terug. De dame van de receptie is heel beslist: je kan 31 juli een afspraak krijgen en tot die tijd mag je niet rijden.
Dat gaat natuurlijk niet want we vliegen op 29 juli naar Nederland. Helaas is ze onverbiddelijk. Als ik het aan Denise vertel is die heel kordaat: we gaan er naar toe! Denise spreekt prima Spaans dus staan wij na een uurtje in het kleine kantoortje en ontspint er een heftige discussie. In eerste instantie houdt de receptioniste voet bij stuk, maar uiteindelijk vraagt ze of het mogelijk is om de KIA achter te laten. Dan gaan ze kijken wat ze kunnen doen.
Tot onze vreugde (en vooral die van Carla) wordt Denise maandag gebeld dat de KIA op dinsdag na 09:00 uur klaar staat. Het probleem was een NOx sensor die de uitlaatgassen regelt en die hebben ze onder garantie vervangen. Heel fijn en met grote dank aan Denise!
Dus vertrekken we woensdag om 06:15 uur naar Alicante in de KIA. ByeBye El Zorro, ByeBye mooie zonsondergangen., ByeBye extreme hitte (bijna 45 graden)….
Tot snel!
er
Spannend dat afwachten. Wat zien jullie er goed uit. Ook als klusteam trouwens. đŸ˜‰
fijn dat het met de kia ook goed is gekomen.
wat een hitte hé. Hier ook 2 hete nachten gehad in de camper in toscane. Slapen lukt ons dan echt minder. Maar goed we hebben vakantie hé.
goed weekend lieffies.
Zo uitgerust( of hoe je de trip naar Spanje ook mag noemen), ga je nu ff weer een zwaardere tijd tegemoet. Maar je blijft optimistisch en dat doet de mensen om je heen ook goed denk ik. Laten we met z’n allen positief blijven en van het goede uit gaan. Groetjes vanuit een warm Spanje